เทคนิค
การย่อยสลายทางชีวภาพเป็นกระบวนการสองขั้นตอน
PBAT สลายตัวเพราะโซ่ของมันมีพันธะเอสเทอร์ที่น้ำและเอนไซม์โจมตีได้ กระบวนการมักอธิบายเป็นสองขั้นตอนที่ทับซ้อนกัน คือ พอลิเมอร์ถูกตัดเป็นโมเลกุลที่เล็กลงก่อน จากนั้นจุลินทรีย์จึงบริโภคเศษส่วนเหล่านั้น
ขั้นตอนใดขั้นตอนหนึ่งเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอ ฟิล์มที่แตกเป็นชิ้นเล็กๆ โดยไม่ถูกเผาผลาญ ไม่ถือว่าเป็นการย่อยสลายได้ทางชีวภาพตามความหมายที่ยอมรับ และวัสดุที่จุลินทรีย์เข้าถึงไม่ได้จะคงอยู่ต่อไปไม่ว่าเคมีของมันจะเป็นอย่างไร
ขั้นที่หนึ่ง: การไฮโดรไลซิสของพันธะเอสเทอร์
น้ำที่ได้รับความช่วยเหลือจากความร้อนและเอนไซม์นอกเซลล์ที่จุลินทรีย์ปล่อยออกมา จะโจมตีพันธะเอสเทอร์ตามโซ่พอลิเมอร์ โซ่ยาวจึงสั้นลงเป็นโอลิโกเมอร์ และต่อไปเป็นโมเลกุลที่เล็กลง เช่น กรดอะดิปิก กรดเทอเรฟทาลิก และบิวเทนไดออล
ขั้นตอนนี้ได้รับผลกระทบอย่างมากจากอุณหภูมิและความชื้น กองปุ๋ยหมักที่อบอุ่นและชื้นซึ่งมีจุลินทรีย์活跃 จะทำให้เกิดขึ้นเร็วกว่าสภาพแวดล้อมที่แห้งหรือเย็นมาก
ขั้นที่สอง: การดูดซึมโดยจุลินทรีย์
แบคทีเรียและเชื้อราในปุ๋ยหมักดูดซับโมเลกุลที่เล็กลงและใช้เป็นแหล่งคาร์บอน ผ่านกระบวนการเผาผลาญ คาร์บอนจึงเปลี่ยนเป็นคาร์บอนไดออกไซด์ น้ำ และชีวมวลใหม่เป็นหลัก ภายใต้สภาพไม่มีออกซิเจน ผลผลิตจะต่างออกไป ซึ่งเป็นเหตุผลที่เส้นทางการกำจัดจึงมีความสำคัญ
ทั้งส่วนอะโรมาติกและอะลิฟาติกของ PBAT ถูกดูดซึมทางชีวภาพเมื่อเวลาผ่านไป ส่วนอะลิฟาติกมักถูกโจมตีก่อน ซึ่งเป็นเหตุผลที่ฟิล์มสูญเสียความแข็งแรงเชิงกลก่อนที่จะหายไปอย่างมองเห็น
การทำปุ๋ยหมักเชิงอุตสาหกรรม การทำปุ๋ยหมักที่บ้าน และดิน
การทำปุ๋ยหมักเชิงอุตสาหกรรมรักษาอุณหภูมิที่สูงขึ้น ความชื้นที่ควบคุม และการเติมอากาศอย่างสม่ำเสมอเป็นระยะเวลานาน สภาพเหล่านี้คือสิ่งที่ฟิล์มที่ได้รับการรับรองว่าปุ๋ยหมักได้ส่วนใหญ่ถูกออกแบบมา
กองปุ๋ยหมักที่บ้านและดินมีอุณหภูมิต่ำกว่า ชื้นกว่า และควบคุมได้น้อยกว่ามาก ไม่ควรสันนิษฐานว่าฟิล์มที่รับรองสำหรับการทำปุ๋ยหมักเชิงอุตสาหกรรมจะสลายตัวภายในหนึ่งฤดูกาลในกองปุ๋ยหมักสวนหรือในแปลง เกรดที่ย่อยสลายได้ในดินได้รับการประเมินตามข้อกำหนดแยกต่างหาก และควรเลือกอย่างชัดเจนสำหรับการใช้งานทางการเกษตร
สิ่งที่ EN 13432 และ ASTM D6400 กำหนด
EN 13432 ในยุโรปและ ASTM D6400 ในอเมริกาเหนือเป็นมาตรฐานอ้างอิงสำหรับการปุ๋ยหมักได้เชิงอุตสาหกรรม มาตรฐานเหล่านี้กำหนดเกณฑ์สำหรับการย่อยสลายทางชีวภาพ ซึ่งมักแสดงเป็นเปอร์เซ็นต์การเปลี่ยนแปลงที่สูงภายในระยะเวลาทดสอบที่กำหนด และสำหรับการแตกสลายทางกายภาพ เพื่อให้เหลือวัตถุที่มองเห็นได้น้อยหลังการทำปุ๋ยหมัก
มาตรฐานยังจำกัดโลหะหนักและต้องการการทดสอบความเป็นพิษต่อระบบนิเวศของปุ๋ยหมักที่ได้ กล่าวอีกนัยหนึ่ง การรับรองครอบคลุมผลลัพธ์ทั้งหมด ไม่ใช่เพียงการหายไปของฟิล์ม ผู้ซื้อควรถามว่าการอ้างสิทธิ์นั้นอ้างถึงมาตรฐานใดและสภาพแวดล้อมการกำจัดแบบใด
สิ่งที่เปลี่ยนอัตราการย่อยสลาย
อุณหภูมิ ความชื้น การเติมอากาศ ประชากรจุลินทรีย์ ความหนาของฟิล์ม และพื้นที่ผิวที่เปิดรับ ล้วนเปลี่ยนความเร็วในการสลายตัวของฟิล์ม PBAT ฟิล์มเป่าบางมีพื้นที่ผิวต่อกิโลกรัมมากกว่าแผ่นฟิล์มหล่อหนามาก ดังนั้นความหนาจึงเป็นตัวแปรที่ใช้ได้จริงในโครงการทำปุ๋ยหมักใดๆ
สารเติมแต่ง ส่วนผสม และโครงสร้างหลายชั้นก็สามารถเปลี่ยนผลลัพธ์ได้ การอ้างว่าปุ๋ยหมักได้ใช้กับโครงสร้างฟิล์มทั้งหมด ไม่ใช่เฉพาะเรซินใดเรซินหนึ่งภายใน
ความเข้าใจผิดที่พบบ่อยสามประการ
คำว่าย่อยสลายได้ไม่ได้หมายความว่าฟิล์มจะหายไปในทุกสภาพแวดล้อม และไม่ได้หมายความว่าฟิล์มสามารถนำไปรีไซเคิลพลาสติกทั่วไป เส้นทางที่ถูกต้องคือเส้นทางที่ระบุในการรับรอง
พลาสติกแบบสลายตัวด้วยออกซิเจน (oxo-degradable) เป็นเทคโนโลยีที่ต่างออกไป โดยแตกสลายผ่านการออกซิเดชันและไม่เหมือนกับฟิล์ม PBAT แบบปุ๋ยหมักได้ สุดท้าย ฟิล์มที่รับรองสำหรับการทำปุ๋ยหมักเชิงอุตสาหกรรมไม่ได้เหมาะโดยอัตโนมัติสำหรับการทำปุ๋ยหมักที่บ้านหรือการฝังในดิน
อ่านต่อ
สำหรับภาพรวมวัสดุทั้งหมด เปิดคู่มือ PBAT คืออะไร หากต้องการจำกัดสเปก เปรียบเทียบเกรดทั้ง 25 รุ่นได้ที่หน้าเปรียบเทียบ
เปรียบเทียบเกรดทั้งหมด
